กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 122 ถวนจื่อ
พอขึ้นรถมาแล้ว เจียงซ่งหนิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นความผิดปกติ เบาะหลังของรถมีก้อนกลม ๆ ดำทะมึนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งก้อน
“นี่มัน...”
“นี่คือเสือดาวกลายพันธุ์ที่เราเจอเมื่อคืนนี้ ต่อไปมันก็คือเพื่อนร่วมทีมของเราแล้วเหมือนกัน” เสิ่นอี้หวายลูบหัวของเสือดาวกลายพันธุ์
เจียงซ่งหนิงมองขนที่ถูกไฟเผาจนไหม้เกรียมเป็นตอตะโกไปทั้งตัวของเสือดาวกลายพันธุ์ มุมปากก็กระตุกยิก ๆ “ทำไมถึงมีเสือดาวที่น่าเกลียดขนาดนี้ได้เนี่ย”
พอเสือดาวกลายพันธุ์ได้ยินเจียงซ่งหนิงบอกว่ามันน่าเกลียด มันก็แยกเขี้ยวใส่ทันที พลางจ้องมองเจียงซ่งหนิงด้วยสายตาดุร้าย หล่อนสิที่น่าเกลียด น่าเกลียดกันทั้งบ้านนั่นแหละ
เมื่อเสิ่นอี้หวายเห็นว่ามันทำท่าดุใส่คน เขาก็ฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผากของมันอย่างแรง เสือดาวกลายพันธุ์ส่งเสียงครางหงิง ๆ ออกมาสองที แล้วก็ยอมสงบเสงี่ยมลงทันตาเห็น