กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 108 หวั่นไหว
เวลาไหลผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที หนึ่งชั่วโมงผ่านพ้นไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่รู้ตัว ทว่าเจียงซ่งหนิงกลับยังคงไม่กลับมา
เสิ่นอี้หวายนั่งอยู่ตรงนั้น คิ้วขมวดแน่น สีหน้ากระวนกระวายใจเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
โจวลินที่อยู่ด้านข้างมองเห็นทุกสิ่งอย่างชัดเจน เสิ่นอี้หวายจะอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือทุก ๆ สองสามนาที เมื่อเวลาผ่านไป ความกดอากาศรอบตัวเขาก็คล้ายจะยิ่งต่ำลงเรื่อย ๆ บรรยากาศอึดอัดสายหนึ่งค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา