เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ผู้คุ้มครองในรัตติกาล
รัตติกาลปกคลุมเมืองอวิ๋นสุ่ยราวกับผ้ากำมะหยี่ชุ่มหมึกผืนใหญ่ที่ทิ้งน้ำหนักกดทับลงมา ร้านโอสถรวมวิญญาณปิดประตูไปนานแล้ว เตาปรุงโอสถในห้องด้านหลังยังคงมีความร้อนหลงเหลืออยู่ หลี่ต้าไห่อาศัยแสงตะเกียงขัดเกลายันต์พรางลมหายใจที่เพิ่งวาดเสร็จ ลวดลายซ่อนปราณบนกระดาษยันต์คดเคี้ยวไปมาราวกับงู หมึกยันต์สีดำสนิทเปล่งแสงเรืองรองจาง ๆ เมื่อถูกกระตุ้นด้วยพลังวิญญาณจากปลายนิ้วของเขา
ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและแผ่วเบา จังหวะสะเปะสะปะ แฝงความเจ็บปวดที่พยายามปกปิดไว้ไม่มิด
“ใคร?” หลี่ต้าไห่ระวังตัวขึ้นมาทันที มือคว้ากระบี่พั่วหวังที่เอวไว้ คนที่มาหาถึงร้านในยามนี้ ย่อมไม่ใช่คนที่มาดีแน่
เสียงแหบพร่าดังมาจากนอกประตู แผ่วเบาจนแทบขาดใจ “หลี่...เถ้าแก่หลี่ ข้าน้อยคือหลิ่วเฉิงเฟิงแห่งตระกูลหลิ่ว ขอร้องท่าน...ช่วยชีวิตข้าด้วย...”
ตระกูลหลิ่ว? หลี่ต้าไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังตระกูลหลิ่วถูกทำลาย คนที่เหลืออยู่ก็ถูกตามล่าไม่ก็หลบซ่อนตัว แล้วเหตุใดถึงมาหาเขาที่นี่ได้? เขาเดินไปหลังประตู ก่อนจะแผ่จิตสัมผัสออกไปอย่างเงียบ ๆ ชายชราคนหนึ่งในชุดคลุมสีเลือดกำลังยืนอยู่ด้านนอก มีดาบหักปักอยู่กลางอก เลือดชุ่มร่างซีกหนึ่ง ลมหายใจรวยรินราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับ คนผู้นี้ก็คือหลิ่วเฉิงเฟิง หนึ่งในผู้อาวุโสไม่กี่คนที่ยังเหลือรอดของตระกูลหลิ่วนั่นเอง