0467

⬢⬢⬢

ตอนที่ 467 พวกมันอาจจะรู้ว่าข้าคิดถึงเจ้า!

“ไม่ใช่ขอรับ อาจารย์ นี่ข้ากำลังจับกลิ่นอายดวงจิตอสูรมืดอยู่ ประเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว ท่านรออีกสักครู่เถิด” โม่สิงจื่อกล่าวอย่างอดทน

“แม้อสนีทัณฑ์ก็ยังไม่ทำลายกลิ่นอายดวงจิตอสูรนั้นไปอีกหรือ” หลีชิงชิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

นางยกมือขึ้นลูบเส้นผมตรงหน้าผากของตนเอง แล้วสัมผัสรับรู้อย่างละเอียดรอบคอบ

ทว่านางกลับสัมผัสไม่ได้ถึงสิ่งใด เพียงรู้สึกว่าสภาพเส้นผมของตนเองดีมาก นุ่มสลวยยิ่งกว่าคราใดๆ ในอดีต

โม่สิงจื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ข้าคิดว่าอาจเป็นเพราะอาจารย์ใช้หวีอมตะ จึงเท่ากับเป็นการช่วยรักษากลิ่นอายดวงจิตอสูรบางส่วนที่ควรจะถูกอสนีทัณฑ์ทำลายไปโดยปริยายขอรับ”