กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 304 ทำเสียงให้ดังหน่อย ให้ช่วยข้าที
โชคของพวกเขานับว่าไม่เลวทีเดียว เดินตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสว่าง ก็ไม่พบเจออันตรายใดๆ
สามวันต่อจากนั้นพวกเขาก็เดินๆ หยุดๆ ผ่อนคลายราวกับกำลังเที่ยวเล่นอยู่กลางป่าเขา
สิ่งเดียวที่ทำให้พวกเขารู้สึกจนปัญญาอยู่บ้างก็คือ เทือกเขาภัยทมิฬแห่งนี้มีข้อห้ามเหินเวหา ใช้เรือเหาะวิญญาณไม่ได้ และไม่สามารถเหินกระบี่ได้ แม้แต่หลีชิงชิงอยากจะใช้วิชาก้าวห้วงดาราก็ยังไม่ได้เช่นกัน
ช่างเหมือนกับนักพรตบำเพ็ญทุกข์ที่ต้องอาศัยสองขาเดินจริงๆ
ในวันที่สี่ พวกเขาก็ได้เห็นคนในที่สุด
ใช่แล้ว พวกเขาเห็นคน ไม่ใช่อสูรร้ายแห่งเทือกเขาภัยทมิฬ