0257

⬢⬢⬢

ตอนที่ 257 ไม่พูด ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้

ฉินหยวนไม่เข้าใจสาเหตุ นางกล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ “ข้าจะมัดเจ้าอย่างไรได้ ก็ข้าไม่ดีเอง เป็นความผิดของข้า!”

ไป๋เซียงหลิงได้ยินเช่นนั้นกลับร้อนใจขึ้นมา หากเขาไม่มัดนาง แล้วนางจะดูเหมือนถูกบังคับได้อย่างไร?

ครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็กัดฟันตัดใจ เอียงตัวไปข้างหนึ่งทำเป็นทนไม่ไหวร่ำไห้ แอบกลืนโอสถพันอ่อนร้อยเย้ายที่แลกมาจากระบบลงไปเม็ดหนึ่ง แล้วทั้งร่างก็อ่อนแรงหมดเรี่ยวแรง เงยหน้าขึ้นมองลั่วเหลียงด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

“ศิษย์พี่ลั่วเหลียง ท่านไปเถิด! ไม่ว่าวันนี้ท่านจะเห็นอะไร ข้าก็จะไม่บอกอาจารย์…”

พูดพลาง นางก็ฝืนพยุงร่างจะลุกขึ้น แต่ไม่นานก็หมดแรงล้มกลับลงบนเตียงอีกครั้ง