0242

⬢⬢⬢

ตอนที่ 242 รู้สึกเหมือนกำลังเยาะเย้ยตนเอง

ความจริงลั่วเหลียงก็เพียงแค่พูดไปอย่างนั้น เมื่อเทียบกับการตามหาศิษย์พี่ใหญ่อะไรนั่นแล้ว ตัวเขาอยากได้วาสนามากกว่า

ดังนั้น พอไป๋เซียงหลิงเอ่ยปาก เขาก็อยู่กับนางเพื่อตามหาวาสนาต่อไปได้อย่างสบายใจไร้กังวล

เพียงแต่ว่า ครานี้ยามที่เขาอยู่ร่วมกับไป๋เซียงหลิง เขาคอยระแวดระวังเป็นพิเศษ

ภาพที่ไป๋เซียงหลิงจุมพิตกับศิษย์พี่ใหญ่ในตอนนั้นโดยไม่สนความเป็นความตายของเขา เขายังคงจำได้จนถึงตอนนี้ อีกทั้งยังจำได้อย่างกระจ่างชัดเป็นพิเศษ

ยามนี้เขาก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอันมาก ว่าเหตุใดในความเป็นความตายคับขันถึงเพียงนั้น ทั้งสองจึงยังสามารถจุมพิตกันได้อย่างดูดดื่มถึงเพียงนั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ ลูกศรเหล่านั้น กลับยิงไม่โดนพวกเขาเสียอย่างนั้น?

บนร่างของศิษย์น้องหญิงไป๋กับศิษย์พี่ใหญ่มีความลับอันใดซ่อนอยู่กันแน่?