0129

⬢⬢⬢

ตอนที่ 129 เงาร่างในจี้ห้อยคอ

ดอกบัวครามสบัดหยาดน้ำบนกลีบใบตามสายลม พลางเอ่ยด้วยความขุ่นเคืองอยู่บ้างว่า "มีอยู่วันหนึ่งเขาพึมพำกับตัวเองอยู่ข้างสระบัวว่า ตำแหน่งประมุขยอดเขาพิณวิญญาณยังคงเหมาะให้จู้เหยาเป็นมากกว่า ทว่าจู้เหยาคนนั้นร้ายกาจมาก นางเกลียดพวกดอกไม้ใบหญ้าที่สุด เพราะนางทนกลิ่นละอองเกสรดอกไม้ไม่ได้ จะขึ้นผื่นแดง หากนางได้เป็นประมุขยอดเขา จะต้องถอนพืชวิญญาณที่มีดอกจนเหี้ยนเตียนเป็นแน่"

หลีชิงชิงหวนนึกย้อนดูอย่างละเอียด จู้เหยาไม่ชอบดอกไม้ใบหญ้าจริง ๆ ดังนั้นนางจึงไม่ชอบอวิ๋นเยียนผู้เป็นอาจารย์ของนางอย่างยิ่ง

เพราะอาจารย์ของนางชอบดอกไม้ใบหญ้า ยอดเขาพิณวิญญาณจึงปลูกมวลบุปผาและหญ้าพรรณอันงดงามไว้จนเต็มไปหมด

เมื่อกล่าวเช่นนี้แล้ว ฟู่ฉางเย่ย่อมต้องไม่พอใจที่ตนเองได้ดำรงตำแหน่งประมุขยอดเขาพิณวิญญาณเป็นแน่