0039

⬢⬢⬢

ตอนที่ 039 ต้องขอบคุณดาวนำโชคตัวน้อยทั้งสองคนอย่างพวกเจ้าแท้ๆ

รอจนกระทั่งนางฝึกฝนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสามารถควบคุมย่างก้าวเงาเบาวายุเร้นได้อย่างสมบูรณ์ เดินทอดน่องกลางเวหาหนึ่งรอบดุจสายลม ก่อนจะเคลื่อนที่ฉับไวย้อนกลับมาอีกหนึ่งรอบ นางถึงได้หยุดลง

และในเวลานี้เอง บนภูเขาถามมรรคก็มีแสงสีทองสายหนึ่งวาบผ่าน นกหวีดสีทองขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือปรากฏขึ้นบนมือนาง

ชั่วขณะถัดมา ในหัวของนางก็มีข้อมูลชุดหนึ่งเพิ่มขึ้นมา: นกหวีดวายุอสนี ยามเป่าจะมีผลในการขับเคลื่อนลมและสายฟ้า อาวุธวิญญาณระดับสูง

“สวรรค์ของข้า เสี่ยวหลีเอ๋ย นี่เจ้าหยั่งรู้มรรคาสำเร็จแล้ว” ประมุขยอดเขาครัววิญญาณทั้งประหลาดใจระคนยินดีและอิจฉา

เขายังเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกที่มีคนนั่งลงไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถามมรรคได้สำเร็จ