เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145 - หัวใจสาวน้อยนั้นเปี่ยมด้วยบทกวี
หลิวอิ๋งอวี่ปรายตามองจูเย่แวบหนึ่งโดยไม่อธิบาย
ยามหลินเจ๋อเจี๋ยก้าวเข้าสำนักศึกษาในเรือนพักชั้นแรก นางก็เพิ่งอ่านหนังสือจบพอดีว่า "เมื่อครั้งยังเยาว์วัยเราเคยรักใคร่ หัวเราะพูดคุยกันอย่างมีความสุข สาบานมั่นคงไม่คิดเปลี่ยนแปร ทว่ากลับเป็นฝ่ายไม่คิดถึงคำมั่นนั้นอีกต่อไป เช่นนั้นก็แล้วกันเถิด!"
หลินเจ๋อเจี๋ยฟังออกทันทีว่าหลิวอิ๋งอวี่กำลังอ่านบทเปิดของบทกวีสายลมแห่งเว่ย บทชายหนุ่มผู้หลงผิดจากคัมภีร์กวี
บทกวีนี้เป็นคำรำพันของหญิงที่ถูกทอดทิ้ง นางเล่าชีวิตของตนตั้งแต่ยังสาวและมีชายหนุ่มมาตามเกี้ยว ทั้งสองรักใคร่กันจึงแต่งงานกัน กระทั่งฝ่ายชายเปลี่ยนใจไปมีหญิงอื่นนอกบ้าน ทุบตีภรรยา แล้วไล่นางกลับบ้านเดิมและทอดทิ้ง
ท่อนนี้กล่าวถึงคนสองคนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก มีใจผูกพันกันตั้งแต่ยังไว้ผมทรงเด็ก แต่สุดท้ายฝ่ายหญิงกลับถูกทอดทิ้งและได้แต่ร่ำร้องตัดพ้อ