เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 - บทเพลงอำลาริมท่าเรือ
บทที่ 143 บทกวีประจบสอพลอที่สุด
จางจิ้งเซียงกำลังจะจากไป เขาจะเดินทางไปพร้อมกับขันทีเจิ้ง เรือที่ท่าเรือแห่งหนึ่งในหมู่บ้านเฉินเจียเตรียมออกเดินทางแล้ว อาจารย์และศิษย์ต่างอาลัยอาวรณ์ต่อกันขณะกล่าวคำอำลา
จางจิ้งเซียงกุมมือหลินเจ๋อเจี๋ยแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า "เจ๋อเจี๋ย อาจารย์จะรอเจ้าอยู่ในเมืองหลวง ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้"
หลินเจ๋อเจี๋ยเงยหน้าขึ้น สีหน้าเศร้าสร้อยแฝงความดื้อรั้น "อาจารย์ เส้นทางการสอบขุนนางนั้นยากลำบากยิ่งนัก ศิษย์รับรองได้เพียงว่าจะไม่ถอยเมื่อประสบความพ่ายแพ้ และจะพยายามต่อไปเช่นเดิม ส่วนจะสอบผ่านหรือไม่ คงต้องแล้วแต่ชะตาฟ้าลิขิต"
เขาไม่กล้ารับรองว่าจะต้องสอบผ่านแน่นอน บัณฑิตมากมายเพียงใดต้องพ่ายแพ้บนเส้นทางการสอบขุนนาง ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขาเองก็มิใช่อัจฉริยะ สิ่งเดียวที่ทำได้คือพยายามให้เต็มที่