เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107 - เที่ยวชมเมืองอำเภอหย่งจาง
หลิวอิ๋งอวี่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก นางเคยชินกับการไม่มีใครขัดใจอยู่ที่บ้าน จนสามารถเบะปากห้อยขวดน้ำมันได้ หากเป็นคนอื่นนางคงระเบิดอารมณ์ไปนานแล้ว ทว่าคนตรงหน้าคือพี่หลินเจ๋อเจี๋ย นางจึงฝืนอดทนเอาไว้
หลินเจ๋อเจี๋ยปลอบนางอย่างอ่อนโยน "พวกเราออกไปเที่ยวคราวนี้ มีคนมากมายต้องไปเป็นเพื่อน พวกเขาคงยังไม่ได้กินอิ่ม อีกทั้งข้าต้องใช้ความคิดอยู่ตลอด ย่อมสิ้นเปลืองแรงไม่น้อย เจ้าให้ข้ากินให้อิ่มก่อนเถิด"
หลิวอิ๋งอวี่ใส่ใจท่าทีของหลินเจ๋อเจี๋ยเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย นางจึงฝืนกินข้าวไปครึ่งชาม
ซูเสี่ยวเสี่ยวอยากหัวเราะเยาะนาง ทว่ามารดาของนางเป็นผู้ใหญ่แล้ว การสังเกตสีหน้าและคำพูดของผู้อื่นย่อมเป็นทักษะจำเป็นของผู้ใหญ่