เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 - เหตุใดจึงต้องให้อยู่เรียนต่อ
หลินเจ๋อเจี๋ยมองพวกนางหัวเราะอย่างเบิกบาน ใบหน้าแจ่มใส แตกต่างจากบรรยากาศอึมครึมในหมู่บ้านชิงซีเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง เขาจึงค่อยวางใจลงได้
หลังรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนยังต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา หลินหงฝูกำลังจะไปส่งบุตรชาย แต่ถูกแม่ยายเรียกเอาไว้ นางทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้พลางอบรมเขาว่า "ท่านเขย ระยะทางแค่นี้เอง อีกทั้งยังมีลูกพี่ลูกน้องสามคนพาไป คนภายนอกหมู่บ้านเข้าออกเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นได้ อย่าให้ผู้คนหัวเราะเยาะ การตามใจบุตรก็ไม่ควรตามใจถึงเพียงนี้"
สีหน้าของหลินหงฝูเต็มไปด้วยความขัดแย้งและอาลัยอาวรณ์ ทว่าคำพูดของแม่ยายก็มีเหตุผล เขาจึงได้แต่มองบุตรชายไปเรียนทั้งที่ไม่อยากให้ไปอย่างยิ่ง
ยามบ่าย อาจารย์สอนเนื้อหาใหม่ยี่สิบตัวอักษรแก่ชั้นเรียนอักษรเบื้องต้น เขาพาเด็กชายหลายคนอ่านซ้ำสองสามรอบ จากนั้นจึงอธิบายเรื่องราวที่เกี่ยวข้อง แล้วไปสอนชั้นเรียนรู้หนังสือต่อ