เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 - ข้าชื่อหลิวอิ๋งอวี่
บทที่ 21 ข้าชื่อหลิวอิ๋งอวี่
เฉินซือเถิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะพัฒนาครอบครัวอย่างไร มีคำกล่าวว่าพึ่งคนก็ล้ม พึ่งภูเขาภูเขาก็พัง แต่ในความเป็นจริง หากไม่มีสายสัมพันธ์แม้แต่น้อย จะมีชีวิตที่ดีได้จริงหรือ?
ตระกูลที่สามารถมีชีวิตที่ดีได้อย่างแท้จริงล้วนรวมกลุ่มกันพัฒนา เมื่อมองจากสถานการณ์ของตระกูลตนเองแล้ว ก็มิใช่อาศัยเพียงตนเองจนก้าวขึ้นมาได้ แต่ควรเป็นเพราะความพยายามผนวกกับความช่วยเหลือจากผู้สูงศักดิ์
เรื่องให้หลานชายสืบทอดสองสกุลนั้นยิ่งไม่เคยคิดถึงเลย พวกเขาสามพี่น้องล้วนมีบุตรชาย เหตุใดต้องให้หลานชายมาสืบทอดสองสกุลด้วย?
ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว สุดท้ายกลับกลั่นออกมาเป็นคำพูดเพียงประโยคเดียวว่า "อาจารย์ ท่านช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่ขอรับ?"