กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 - กลับบ้านตา
เฉินซิ่วจือมองบุตรสาวสามคนที่แบกฟืนก้มหน้าอยู่ตรงประตู ด้านหลังยังมีบุตรชายกอดขานางเอาไว้ นางจึงเอ่ยตอบเสียงเบา "เจ้าอย่ารังแกกันให้มากนัก บิดาข้าเป็นคนทำงานอยู่ที่สถานีส่งสารด่วน ข้ายังมีพี่น้อง พวกเขาไม่มีทางไม่รับข้ากลับไปหรอก"
"ฮึ!" หลินจางซื่อถลึงตา เอามือข้างหนึ่งเท้าเอว อีกข้างชี้หน้าเฉินซิ่วจือ "นังหญิงสารเลว ต่อให้บิดาเจ้าเป็นคนทำงานราชการแล้วอย่างไร ก็แค่คนส่งจดหมายมิใช่หรือ ยังกล้าพูดเรื่องแยกบ้านอีก นังตัวดี"
เฉินซิ่วจือถูกด่าว่าเป็นหญิงสารเลวและนังตัวดีต่อหน้าบุตรชายหญิง ไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นมารดาแม้แต่น้อย นางโกรธจนตัวสั่น หลับตาลง น้ำตาร่วงหล่นดุจหยาดฝน