กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มือของเสิ่นเยี่ยนฉือเพิ่งจะยื่นไปทางถ้วยกระเบื้องขาวใบนั้นบนโต๊ะหิน ยังมิทันได้แตะถึง น้ำชาด้านในก็กระเพื่อมไหว เกือบจะหกลงบนโต๊ะ
เขารู้สึกว่าตนเองคงฟังผิดไปแปดส่วน เงยหน้าขึ้นมองลู่ถง บนใบหน้าของนางกลับไม่มีท่าทีล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย
หัวใจของเสิ่นเยี่ยนฉือบีบรัดแน่น กวาดสายตามองรอบด้านอย่างรวดเร็ว ข้างโต๊ะหินว่างเปล่า ไร้แม้กระทั่งเงาของคนรับใช้
เขาจึงกดเสียงต่ำลง สีหน้าราวกับเห็นผี “คุณหนูลู่ คำพูดนี้จะกล่าวซี้ซั้วมิได้นะ”