ตอนที่ 223 แตกสลายสิ้นหวัง

สายลมยามเย็นในเดือนหกหอบเอาความอบอ้าวพัดผ่าน เสียงจักจั่นริมกำแพงและเสียงกบเขียดในสระน้ำดังระงมผสานเป็นสายเดียวกัน กวนใจจนผู้คนรู้สึกอึดอัดแน่นอก

ทว่าลู่ถงกลับคล้ายมิได้รับรู้แม้เพียงนิด นางสวมเสื้อคลุมผ้าโปร่งบางไว้ภายนอก ก้าวย่างอย่างมั่นคงผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว

หว่านชุ่ยถือโคมเขาสัตว์ตามหลังมาติด ๆ กดฝีเท้าเบายิ่ง ชายกระโปรงปัดผ่านใบหญ้าโดยมิได้สะบัดไหวแม้แต่น้อย

เรือนซู่ยวี่มิได้อยู่ใกล้เรือนฟังไผ่นัก ทั้งสองเดินตลอดทางจนมาถึงริมประตูเรือน