ตอนที่ 172 ผนึก

กร๊อบแกร๊บ.. ท่ามกลางหมอกหนาทึบสีขาว มีเสียงกัดแทะชวนให้สันหลังวาบแว่วลอยออกมา

“นี่ นี่มันเสียงอะไรกัน..” องครักษ์เวรยามค่ำคืนหลายคนตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬไหลรินตามขมับลงสู่ลำคอ

เสียงร่ำไห้โหยหวนก่อนหน้านี้พิลึกกึกกือเกินไป แม้ยามปกติพวกเขาจะพอนับได้ว่าฝึกฝนความกล้ามาบ้าง ทว่ายามนี้ก็ยังอดมิได้ที่จะรู้สึกขนหัวลุกชัน

เงาสีแดงที่พาดผ่านไปก่อนหน้านี้ก็ประหลาดนัก หากมิใช่ว่าตาฝาด ก็เห็นได้ชัดว่าคือคนเป็น ๆ คนหนึ่ง

ในทุ่งร้างกลางดึกสงัดเช่นนี้ นอกจากขบวนคนของพวกเขาแล้ว จะยังมีผู้อื่นอยู่อีกได้อย่างไร