ตอนที่ 150 เส้นทางขากลับ

ข้อมือของลู่ถงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามีสีหน้าเรียบเฉยตามเดิมอย่างรวดเร็ว “ไท่ฮูหยินสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ลำบากท่านต้องเป็นห่วงแล้ว”

เผยเจินส่งเสียงตอบรับแผ่วเบาในลำคอ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ได้แต่เอียงศีรษะมองดูแสงสว่างของท้องฟ้าที่ลอดผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามา

สายตาลอยไกลออกไปเรื่อย ๆ ราวกับล่องลอยตามผืนนภาอันสดใสผืนนั้น ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ลู่ถงไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ ยามที่นางอ่านปราณเมื่อครู่ มองเห็นรอยแตกหักลึกพาดผ่านตำแหน่งคู่ครองบนใบหน้าของเผยเจิน ปลายรอยนั้นยังติดเส้นใยบาง ๆ ไม่กี่สายที่จวนเจียนจะขาดสะบั้น ดูคล้ายจะขาดแต่ก็ยังมิขาด