กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“เจ้ายืนเหม่อทำอะไรกันอยู่”
ลู่ถงตะโกนเรียกเขาจากด้านหน้า
เสิ่นเยี่ยนฉือดึงสติกลับมา ก้าวยาวตามไป “มาแล้ว”
ยิ่งเดินลึกเข้าไปด้านใน สภาพการณ์ที่ปรากฏแก่สายตาก็ยิ่งบาดลึกถึงขั้วหัวใจ บนสันหลังคาผุพังมีผู้คนนอนคว่ำหน้า ร้องไห้จนสิ้นเสียง ทั้งยังมีคนกอดร่างไร้วิญญาณของญาติมิตรนั่งจมอยู่ในโคลนดำ แววตาว่างเปล่าจนน่าหวาดกลัว
ทีแรกเสิ่นเยี่ยนสวินหน้าซีดเผือด ทว่าเมื่อมองดูผู้ประสบภัยดิ้นรนเอาชีวิตรอดในสายน้ำขุ่นคลั่ก ความเยาว์วัยซุกซนบนใบหน้าของเด็กหนุ่มก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงความหนักอึ้ง