ตอนที่ 96 บุกที่ว่าการอำเภอยามวิกาล

ลู่จิ่งเหิงรับผ้าเช็ดหน้ามา เช็ดหน้าลวก ๆ แล้วฝืนใจเขียนต่อ

ผ่านไปไม่นาน เก้าอี้ไม้ใต้ร่างก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เขายังมิทันลุกขึ้น ขาเก้าอี้ก็หักดังเป๊าะ ทั้งร่างหงายหลังล้มตึง เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยวเป็นก้อนเดียว

เซี่ยเหอกลั้นไม่อยู่ รีบยกมือขึ้นปิดปาก ลู่จิ่งเหิงตวัดสายตาดุดันจ้องไป คว้าท่อนไม้หักครึ่งท่อนปาใส่เขา เซี่ยเหอมิกล้าหลบ พอถูกปาใส่ก็คุกเข่าลงทันใด

“คุณชายไว้ชีวิตด้วย!”