ตอนที่ 85 ข่าวลือสะพัดทั่วทั้งจวน

“ท่านพ่อจำไว้ให้ดีก็พอ” ลู่ถงน้ำเสียงราบเรียบ “หลายปีมานี้พี่รองใช้ชีวิตมิได้ง่ายดายเลย”

สีหน้าของลู่จิ้งเหยียนกระอักกระอ่วน “รู้แล้วน่า”

ลู่ถงไม่เอ่ยความใดอีก หมุนกายเดินจากไป หลิงซวงกับจิ่นผิงตามไปติด ๆ หว่านชุ่ยจูงชิงไต้เดินตามอยู่ด้านหลังเช่นกัน

ในลานเรือนเหลือเพียงลู่จิ้งเหยียนอยู่คนเดียว เมื่อสายลมราตรีพัดผ่าน เสื้อผ้าก็เริ่มทั้งเปียกชื้นทั้งหนาวเหน็บ เขารู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง ทว่ากลับหาคนคอยประคองสักคนก็ไม่มี

“ใครอยู่ข้างนอก พากันไปตายที่ไหนหมดแล้ว!”