ตอนที่ 77 ที่พึ่งพิง

เวินเสวี่ยหย่วนมองดูเวินเสวี่ยอินโอบกอดเด็กชายร่างผอมแห้งไว้ในอ้อมอก ครั้นหันกลับมามองลู่ถงอีกครา สายตาเคลือบแคลงสงสัยที่มีอยู่ก่อนพลันมลายสิ้น หลงเหลือไว้เพียงความเคารพนับถืออันหนักแน่นจริงจัง

เขายืดแผ่นหลังตรง ป้องมือคารวะลู่ถงอย่างผึ่งผายสง่างาม “คุณหนูลู่ ก่อนหน้านี้ข้าสะเพร่าบุ่มบ่ามไปเอง เกือบจะมองผู้มีพระคุณกลายเป็นพวกคนชักจูงเสียนี่ ตระกูลเวินจะจดจำน้ำใจนี้ไว้ วันหน้าย่อมมีสิ่งตอบแทนแน่นอน”

ลู่ถงเบี่ยงกายหลบไปกึ่งหนึ่ง รับการคารวะเพียงครึ่งเดียว “กั๋วกงกล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงแต่เอ่ยสิ่งที่มองเห็นออกมาเท่านั้น”