ตอนที่ 45 พักอยู่ร่วมกัน

ท่าทางเช่นนี้ของนางซู ทำให้เสิ่นเยี่ยนฉือหวนนึกถึงอนุภรรยาข้างกายท่านพ่อผู้นั้นที่มักร่ำไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาทันใด เขาเอียงหน้าไปมองลู่ถง ทว่าบนใบหน้าของนางยังคงไร้อะไรกันใด ๆ

พอนางซูร่ำไห้ กุ้ยกงกงกลับไม่รู้ว่าควรลงมือดีหรือไม่ ได้แต่มองไปยังไท่ฮูหยิน ฮูหยินเจียหนิงสีหน้าไม่สบอารมณ์ ตวาดเสียงเข้ม “ในเมื่อเจ้าไม่ยินยอมให้กุ้ยกงกงรักษา เช่นนั้นก็รั้งอยู่ที่นี่ พวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน!”

“อย่าเจ้าค่ะ!” นางซูกรีดร้องเสียงแหลม ในป่าเขารกร้างเช่นนี้ หากพวกนางสองคนแม่ลูกถูกทอดทิ้งไว้ อวิ๋นโหรวย่อมต้องตายอย่างมิต้องสงสัย