ตอนที่ 8 ข้าวต้มสีขาวหนึ่งชามป่วนเรือนหลัก

ลู่จือฮุ่ยเงยหน้าขึ้นก่อน เมื่อมองเห็นชัดตาว่าผู้มาเป็นใคร ก็รีบลุกขึ้นย่อตัวคำนับพลางเอ่ยเสียงเบา “พี่สาว”

“น้องสาวรองตามสบาย” สีหน้าของลู่ถงไร้ระลอกคลื่น พยักหน้าเล็กน้อยแล้วจึงย่อตัวคำนับไปยังที่นั่งประธาน “ลูกมาคารวะท่านพ่อท่านแม่เจ้าค่ะ”

ลู่จิ้งเหยียนกำลังปาดฟองชาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว แค่นเสียงฮึดฮัดในรูจมูก ดวงตายังคร้านจะเงยขึ้นมอง

รอยยิ้มของนางซูจางลงไปชั้นหนึ่ง กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า “แหม นึกว่าเจ้าไม่สบายเนื้อตัว จะต้องนอนพักต่ออีกสักครึ่งค่อนวันเสียอีก”