บทที่ 90: เสิ่นซีเหยียนอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก

บทที่ 90: เสิ่นซีเหยียนอยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก

ตอนนี้เป็นช่วงเลิกงานและเลิกเรียนพอดี โรงงานของอันลั่วอยู่ในเขตอุตสาหกรรม ซึ่งอยู่ชานเมืองทางใต้ของเมืองอันซี

ส่วนกวนหลานถิงอยู่ชานเมืองทางเหนือของเมืองอันซี ถ้าอันลั่วอยากไปซื้อคฤหาสน์ ก็ต้องขับรถข้ามเมืองอันซีทั้งเมือง

นอกจากนี้ยังขึ้นทางด่วนวงแหวนรอบเมืองได้ด้วย น่าจะเร็วกว่าขับผ่านเขตเมืองหน่อย

ช่างเถอะ อันลั่วตัดสินใจขับผ่านเขตเมือง ถึงจะช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร

ใช้ชีวิตแบบเนิบช้าบ้างเป็นครั้งคราวก็ดีเหมือนกัน

“หืม?”

อันลั่วขับรถด้วยความเร็วไม่มาก ไม่นานก็สังเกตเห็นคนที่คุ้นตาอยู่ตรงป้ายรถเมล์ข้างถนน

“เสิ่นซีเหยียน?”

ไม่ผิดแน่ นั่นคือเสิ่นซีเหยียนจริงๆ