กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 337 ชวนให้คนสงสารอยู่เหมือนกัน
ใบหน้าของเหยียนลี่เย็นชาและเคร่งขรึม ดูห่างเหินจนคนไม่กล้าเข้าใกล้
แต่สือเซี่ยรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายเขาเกร็งตึง ไม่ได้สงบนิ่งเหมือนที่แสดงออกภายนอกเลย
เมื่อเห็นว่าเขาจะทำเอง สือเซี่ยก็ยืดตัวขึ้น รอให้เขาขยับอย่างเงียบ ๆ
แสงแดดนอกหน้าต่างสาดลงบนร่างทั้งคู่ แสงอุ่นย้อมขนตาที่สั่นไหวของเหยียนลี่ให้เป็นสีทอง
นี่เป็นครั้งแรกที่มีสหายหญิงจ้องเขาตรง ๆ พร้อมบอกให้ถอดเสื้อ
นิ้วมือของเขากำกระดุมเม็ดบนสุดไว้ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่ขยับ ลูกกระเดือกเคลื่อนขึ้นลง
“หันไป”
สือเซี่ยเม้มปาก พยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่