กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 132 รังเกียจที่ฉันจูบเธอเมื่อกี้ไหม
ในวินาทีที่คำพูดหลุดออกมา ความเลอะเลือนในสมองของสือเซี่ยก็หายวับไป
ดวงตาที่พร่ามัวก็กลับมาแจ่มใส
บรรยากาศเงียบประหลาดแผ่ไปมาระหว่างสองคน
หูของสือเซี่ยร้อนผ่าว “ไม่ใช่ ฉันหมายความว่า ฉันหมายความว่าฉันอยากถามว่า พ่อจะไม่มีอะไรใช่ไหม?”
เธอเน้นคำว่า “ถาม” สองคำนี้เป็นพิเศษ พยายามทำให้คำอธิบายของตัวเองสมเหตุสมผล
ชายข้างหูส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ทุ้ม ๆ
ในความมืด เสียงทุ้มของเขามีเสน่ห์ราวกับเหล้าที่หอมกลมกล่อม
ได้ยินเขาหัวเราะแบบนี้ สือเซี่ยยิ่งรู้สึกว่าหูตัวเองร้อนขึ้น อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาด