ตอนที่ 128 ไม่ต้องเก็บเสียง

ตอนที่ 128 ไม่ต้องเก็บเสียง

โดปามีนในยามนี้พุ่งพรวดเหมือนหน่อไม้หลังฝน

สือเซี่ยกัดริมฝีปากดื้อรั้นไม่ยอมส่งเสียงออกมา หยาดน้ำตาที่ถูกกระตุ้นไหลลงตามหางตา

ท่าทางทั้งน้อยใจทั้งน่าสงสาร... ในความบริสุทธิ์ยังเจือด้วยความอยากที่ยั่วยวน

สือเซี่ยอยากดิ้น แต่ก็รู้สึกอย่างน่าละอายว่า...ค่อนข้างสบาย หลงใหลลงไปโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่เคยใสกระจ่างค่อย ๆ หมดโฟกัส...

พอได้ยินคำพูดเหยียนลี่ เธอผลักเขาไปอย่างไม่พอใจ

ผู้ชายในอ้อมแขนรับรู้การเคลื่อนไหวของเธอจึงลุกขึ้นมองสือเซี่ย

สือเซี่ยฝืนรวบรวมสติไปจ้องเขา แต่ดวงตาเมล็ดแอปริคอตที่เอ่อน้ำกับใบหน้าที่แดงก่ำแทบไม่มีความข่มขู่เลยสักนิด