ตอนที่ 062 มีคนปลอบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัว”

ตอนที่ 62 มีคนปลอบเบา ๆ ว่า “ไม่ต้องกลัว”

สือเซี่ยกัดริมฝีปากแน่น

ช่วยด้วย!

ใครก็ได้มาช่วยเธอที?

แถวนี้มีรอยแตกของพื้นให้เธอมุดลงไปไหม...

“เอ่อ ฉันวัดเสร็จแล้ว ขึ้นไปก่อนนะ”

พูดจบ สือเซี่ยวิ่งขึ้นชั้นบน เหลือเพียงเหยียนลี่ที่หูแดงทั้งสองข้าง ยืนตัวแข็งเป็นเสาไม้อยู่ที่เดิม

สือเซี่ยล้างหน้าล้างตาเสร็จแต่เช้า มุดเข้าไปในผ้าห่มเป็นนกกระทาก่อนใคร

กลิ่นผ้าห่มที่ตากแดดอบอุ่นสบาย สือเซี่ยเผลอหลับไปอย่างนั้น

เหยียนลี่เห็นสือเซี่ยเอาหัวมุดอยู่ในผ้าห่ม จึงเข้าไปถามเบา ๆ “หลับแล้วเหรอ”