กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 กิ่งไม้สูงนี้ เจ้าเอื้อมไม่ถึงหรอก!
“คารวะท่านเจ้าเมือง!”
“พี่อู๋เหวย ต่อไปพวกข้าคงต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว!”
“พี่อู๋เหวย ต่อไปโปรดช่วยชี้แนะส่งเสริมด้วย!”
เหล่าเพื่อนกินได้สติกลับมาเป็นกลุ่มแรก พวกเขาส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กัน ก่อนจะพากันก้าวออกมาข้างหน้าแล้วค้อมตัวคำนับฉินอู๋เหวยอย่างพร้อมเพรียง
นึกถึงเมื่อก่อนตอนอยู่ในหอเยียนฮวา ระหว่างร่ำสุราชนจอกกันอย่างครึกครื้น ฉินอู๋เหวยเคยเอ่ยปากไว้ว่าวันหน้าทุกคนจะได้กินดีอยู่ดีไปด้วยกัน
บัดนี้ฉินอู๋เหวยได้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองแล้ว เช่นนั้นวันคืนอันแสนสุขของพวกเขาก็มาถึงแล้วด้วยมิใช่หรือ
ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขากลัดกลุ้มใจก็คือ ฉินอู๋เหวยไม่แม้แต่จะชายตามอง และเมินเฉยต่อพวกเขาไปดื้อๆ
“ส่งเสริมบ้าบออะไรกัน!”