เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 เฒ่าประหลาดแก่นทองคำผู้น่าสะพรึงกลัว
“จะลากคนทั้งเมืองศิลาไปตายตกตามกันหรือ? ช่างพูดจาโอหังนัก!”
ฉินอู๋เหวยขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขื่นออกมา
เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าตาเฒ่าเว่ยมีพิรุธ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้
ฉินอู๋เหวยรู้สึกอัดอั้นใจอยู่บ้าง เขาระมัดระวังตัวมากพอแล้ว พอเห็นท่าไม่ดีก็รีบชิ่งหนีทันที
ทว่าต่อให้ทำถึงขนาดนี้ ก็ยังถูกตาเฒ่าเว่ยมาดักขวางทางข้างหน้าเอาไว้จนได้
“เฒ่าเว่ย ปล่อยข้าไปสักครั้งได้หรือไม่?”
“ท่านเองก็รู้นี่นา ข้าเป็นแค่คนไร้ค่าในระดับหลอมปราณชั้นหนึ่งที่มัวเมาอยู่แต่ในหอนางโลม ไม่อาจเป็นภัยคุกคามต่อท่านได้เลยแม้แต่น้อย”
“หนทางจากนี้ไปอีกยาวไกล กว่าคนกลุ่มนี้ของข้าจะกลับถึงเมืองเฉียนหลง เชื่อว่าเรื่องทางฝั่งท่านคงจบสิ้นไปนานแล้ว ต่างฝ่ายต่างไม่ยุ่งเกี่ยวกัน”