กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 ว่าด้วยจิตสำนึกของแกะอ้วน
“คนน่ะหาได้แล้ว”
“ค่าจ้างเดือนละหินวิญญาณระดับต่ำห้าก้อน”
“แต่ท่านเจ้าเมือง ท่านเอาจริงหรือนี่?!”
ตาเฒ่าเว่ยอึกอักอยากพูดแต่ก็ยั้งไว้ เดิมทีเขานึกว่าฉินอู๋เหวยเพียงคิดสนุกตามประสาเด็กหนุ่มและพูดไปส่งๆ เท่านั้น
ใครจะคาดคิดว่าฉินอู๋เหวยไม่เพียงพาหญิงคณิกามาโขยงใหญ่ แต่ยังคิดจะจ้างผู้บำเพ็ญเพียรหญิงจริงๆ เสียด้วย
ทำแบบนี้ กิจการก็ขยายใหญ่โตเกินไปแล้ว
ถึงนี่จะเป็นการค้าที่ทำเงินได้ก็จริง แต่หากสุดท้ายต้องเหนื่อยฟรีเพื่อประเคนให้คนอื่นก็คงน่าอนาถเกินไป
“ตาเฒ่าเว่ย มีแต่แกนี่แหละที่พูดมาก รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
“รีบไปพาคนมา บอกไปว่าเป็นคำสั่งของข้าจ้าวซือชง!”