เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 การซุ่มเก็บตัวเป็นวิชาที่ต้องใช้ฝีมือ
“การซุ่มเก็บตัวต่างหากคือหนทางที่ดีที่สุด!”
“ผู้ครองชีวิตอมตะเช่นข้า ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวิถีเซียนมาเนิ่นนาน คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ตะวันจันทราย่อมมีวันร่วงหล่น ฟ้าดินย่อมมีวันผุพัง แต่ขอเพียงซุ่มเก็บตัวให้ดี ต่อให้กาลเวลาผันผ่านไปเพียงใด ข้าก็จะไม่มีวันดับสูญ”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะออกไปเข่นฆ่าฟาดฟันกันไปทำไม ช่างเป็นรสนิยมที่ต่ำตมสิ้นดี จะสู้ไปนั่งฟังเพลงในหอนางโลมอย่างสำราญใจได้อย่างไรกัน!”
ภายในศาลบรรพชนของตระกูลฉิน เด็กหนุ่มวัยสิบสองปีผู้หนึ่งกำลังเหม่อลอย
แม้เด็กหนุ่มจะมีหน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาคู่สดใสเป็นประกายดุจดวงดาวกับคิ้วกระบี่คู่นั้น กลับราวกับฝีแปรงเข้มข้นที่เติมลงบนภาพวาดหมึกเรียบๆ เพียงไม่กี่ครั้ง ทำให้ใบหน้าของเขาพลันมีชีวิตชีวาและชวนมองเป็นพิเศษ
เด็กหนุ่มผู้นี้มีนามว่าฉินอู๋เหวย