ตอนที่ 161 โรคคิดถึง

ตอนที่ 161 โรคคิดถึง

เจียงหานเจามิได้สมปรารถนาที่จะให้แม่นางน้อยของตนเปิดสำรวจตามใจชอบ

ซ่งเตาเตาอาศัยจังหวะที่เขากำลังมองดูลูกทั้งสองคน เผ่นหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับควันสายหนึ่ง

เจียงหานเจามองแผ่นหลังของนางที่วิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวหลังอาลัยอาวรณ์ พลางส่ายหน้าด้วยความเอ็นดูระคนตามใจ

เอาเถิด จะยอมปล่อยนางไปก่อนชั่วคราว พอถึงยามค่ำคืนค่อยทวงคืนทั้งต้นทั้งดอก

ซ่งเตาเตาวิ่งกลับมาที่เพิงย่างเนื้อ ก็ถูกป้าสะใภ้ไม่กี่คนล้อเลียนอยู่พักใหญ่

ผิวหน้านางหนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงยอมรับคำหยอกเย้าของเหล่าป้าสะใภ้แต่โดยดีอย่างเปิดเผย

ผู้คนพากันหัวเราะเฮฮาเอิกเกริกอยู่ชั่วครู่

เจียงหานเจานอนพักผ่อนบนเก้าอี้หวายใต้ต้นแปะก๊วย รับฟังเจียงหู่รายงานเรื่องสำคัญที่เกิดขึ้นในบ้านตลอดหลายเดือนมานี้