กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 109 คุ้มค่าหรือ?
“หากเขาโง่เง่าถึงเพียงนั้นจริง ก็อย่าได้พูดว่าข้าเป็นคนสั่งสอนออกมา”
สิ้นเสียงไม่ทันไร สุรเสียงหลายสายพลันเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน:
“คุณชาย ท่านไม่ต้องการพวกเราแล้วจริงหรือขอรับ”
“คุณชาย อย่าได้ทอดทิ้งพวกเราเลยขอรับ”
ด้วยเกรงว่าเขาจะไม่ยอมพบหน้าพวกเขาจริง ๆ เจียงซาจึงไม่รอการรายงานตัว พานำเสี่ยวอู่และเสี่ยวจิ่วเดินฝ่าเข้ามาอย่างขัดคำสั่งเป็นครั้งแรก คุกเข่าข้างเดียวลงตรงหน้าเขา ก้มศีรษะรอรับคำบัญชา
ใบหน้าที่ดูสงบนิ่งนั้นไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ทว่ามือที่วางอยู่บนรถเข็นกลับค่อย ๆ กำแน่นเข้าทีละน้อย ๆ
เจียงหู่มองดูคนทั้งสามที่คุกเข่าใบหน้าซีดขาวอยู่บนพื้น แล้วเหลือบมองคุณชายที่ยังมิได้เอ่ยปาก เขารีบย่อกายลงไปเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา:
“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ พวกเจ้าออกมาเช่นนี้ วันหน้าหากคุณชายกลับไปจะมิมิต้องไร้คนให้เรียกใช้หรอกหรือ”
“อีกทั้งการหลบหนีออกจากหอเจวี๋ยซาโดยพลการมิใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ”