ตอนที่ 86 ผลลัพธ์ตรงกันข้าม

ตอนที่ 86 ผลลัพธ์ตรงกันข้าม

ปลายฤดูใบไม้ร่วงในป่าเขากรุ่นไอเย็น ซ่งเตาเตาหาวหวอดใหญ่ไปสองที ก่อนจะยันกายลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน

ยามตื่นขึ้นมาบนเตียงมีเพียงนางลำพัง ไร้เงาของเจียงหานเจาไปตั้งนานแล้ว

เขาคล้ายชินชาต่อการตื่นแต่เช้าตรู่ แม้แข้งขาจะไม่สะดวก ก็ไม่เคยนอนอ้อยอิ่งอยู่บนเตียงนานขึ้นแม้สักชั่วครู่

นั่งเหม่ออยู่บนเตียงอยู่นานครู่หนึ่ง รอจนสติดึงกลับมาแจ่มใสเต็มที่ ซ่งเตาเตาจึงค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงอย่างเชื่องช้า

นางรื้อเอาเสื้อนวมสั้นตัวหนึ่งออกจากตู้มาสวม หวีผมสะสางอย่างง่ายดายรอบหนึ่ง แล้วผลักเปิดประตูห้องก้าวออกไป

แมกไม้ในขุนเขาโดยรอบสิ้นไร้สีเขียวขจีไปนานแล้ว ปลายกิ่งก้านแต่งแต้มด้วยสีเหลือง สายลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่าน สมองที่เดิมทีสะลึมสะลืออยู่บ้างพลันแจ่มใสขึ้นมาในชั่วพริบตา

“อือหือ เช้าตรู่นี่หนาวมิเบาจริง ๆ”

ซ่งเตาเตาลูบแขนที่ผุดตุ่มขนลุก ทอดสายตามองสีเหลืองแห้งเหี่ยวทั่วผืนเขา สูดอากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงนี้เข้าไปคำโต