กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 49 ไม่มีที่พาไปไม่ได้
“ถุย ใครบ้างไม่รู้ว่าพวกเจ้าที่เป็นคนต่างสกุลไม่กี่ครัวเรือนนี้คอยแต่จะเข้าข้างนาง”
“วาจาเอียงกะเท่เร่เยี่ยงนี้ของพวกเจ้าจะนับเป็นอันใดได้ ดูแลตนเองให้ดี ยุ่งเรื่องชาวบ้านให้น้อยลงเสีย”
ซ่งเหยาตวาดด่ากลับไปอย่างเย่อหยิ่งทระนง ส่งสายตาเย็นชาเตือนกลุ่มหญิงชาวบ้านชนบทพวกนี้มิให้แส่เรื่องไม่เข้าเรื่อง
ทว่าป้าเฉียวกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ย้อนกลับไปอย่างประชดประชันว่า
“โอ้โห เข้าประตูบ้านคนมีเงินแล้วช่างต่างออกไปจริง ๆ เชียวนะ”
“ฟังน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานี่สิ ไหนจะเสื้อผ้าการแต่งกายนี่อีก”
“คนไม่รู้คงนึกว่าเจ้าได้เป็นพระนางในวังแล้วกลับมาเยี่ยมบ้านเดิม เพื่อมาทวงความยุติธรรมให้คนตระกูลฝ่ายแม่กระมัง”
“ขอบังอาจถามว่าเจ้าเป็นฮูหยินน้อยที่ตระกูลหวังใช้เกี้ยวแปดคนหามแต่งงานอย่างถูกต้องยกกลับไปหรือ”