กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 405 จวบจนผมขาว
หลังออกมาแล้ว จิ่นหนิงก็วิ่งรวดเดียวไปถึงริมอ่างเก็บน้ำ ก่อนจะนั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่บนพื้น
มือใหญ่หยาบกร้านข้างหนึ่งตบแผ่นหลังนางเบา ๆ พร้อมกับคลุมเสื้อคลุมผืนหนึ่งลงบนร่าง
จิ่นหนิงหันกลับมาทั้งน้ำตา แล้วก็เห็นแววตาเศร้าหมองเจ็บปวดของท่านตา
นางเช็ดน้ำตาอย่างลวก ๆ ก่อนเอ่ยเสียงขึ้นจมูก “ข้าไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” แล้วเดินเข้าไปในอุโมงค์ลับ
“เรื่องบิดาของเจ้า ข้ารู้แล้ว ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำเพื่อเจ้าได้ถึงเพียงนี้ กลับเป็นข้าที่เข้าใจเขาผิดไป” แม่ทัพใหญ่ถอนหายใจหนัก ๆ แล้วนั่งลงข้างนาง เหยียดขายาวออกไป กดลงเล็กน้อย ราวกับเจ็บอยู่บ้าง จากนั้นจึงงอเข่าขึ้นเล็กน้อย
เมื่อจิ่นหนิงเห็นท่าทางเล็กน้อยนั้น ในใจก็ยิ่งทุกข์ระทม