กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 ได้เข็มเย็บผ้ามาหนึ่งเล่ม
จิ่นหนิงมองเขาแล้วยิ้ม “ขอบคุณ!”
จิ้งถิงได้ยินคำขอบคุณนี้ ก็พลันทำตัวไม่ถูก มองนางอย่างงุนงง
เขายังอยากอธิบายความคิดในใจให้กระจ่าง แต่กลับรู้สึกว่าไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็คงอธิบายไม่ชัด
จิ่นหนิงเอ่ยเสียงเบา “เจ้ากลับไปก่อนเถิด”
“ไม่!” จิ้งถิงส่ายหน้า
จิ่นหนิงกล่าวเสียงอ่อน “กลับไปเถิด ข้าไม่เป็นไร พวกเรากำลังจะแต่งงานกันแล้ว ไม่มีเรื่องใดทำลายความรู้สึกของพวกเราได้”