กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 ทุกสิ่งจะสงบลง
ไทเฮารอจนพวกเขาร้องไห้แทบหมดสติ จึงค่อยตรัสขึ้นช้า ๆ “หุบปากให้หมด เช็ดน้ำตาเสีย ข้าไม่อยากได้ยินเสียงร้องไห้ของพวกเจ้า จักรพรรดิทรงทราบเรื่องนี้เมื่อคืน จึงทรงกริ้วจนประชวร หากมิใช่แม่ทัพใหญ่จิ้งถิงช่วยขอร้อง เมื่อคืนหัวพวกเจ้าคงหลุดจากบ่าไปแล้ว ยังจะมาร้องไห้ต่อหน้าข้าได้อีกหรือ?”
ทุกคนหยุดร้องไห้ แล้วมองจิ้งถิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความตกตะลึง เขาช่วยขอร้องหรือ?
ไทเฮาตรัสเสียงเย็นชา “ไม่ต้องมอง หากไม่มีเขา พวกเจ้าคงมิได้เสียแค่หัวของตนเอง ความผิดฐานก่อกบฏนี้ ลามไปถึงเก้าชั่วโคตร”
เหล่าขุนนางเงียบกริบ ต่างหวาดหวั่นไม่หาย