กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 ว่าด้วยการประชุมขุนนางยามเช้า (1)
ฉาจวนหมิงค่อย ๆ ยืดกายขึ้น มองส่งเฉินจิ้งถิงที่จากไป
เมื่อเทียบกับพระสนมหมิงแล้ว คนกลุ่มนั้นกลับมีประโยชน์ต่อนางมากกว่า น่าเสียดายจริง ๆ
นางเดินออกไปทีละก้าว ราวกับเป็นพระสนมผู้สูงศักดิ์ในวังแล้ว ฝีเท้าสงบนิ่ง กิริยาสูงส่งสง่างาม ประกอบกับใบหน้าที่เดิมก็สุขุมสง่าอยู่แล้ว ทำให้คนรับใช้ในจวนโหวเจียงหนิงเห็นแล้วอดนับถือไม่ได้ ต่างพากันเข้ามาคารวะ
ฉาจวนหมิงมองคนรับใช้เหล่านั้นอย่างเย่อหยิ่ง เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงเกียรติของการเป็นพระชายาของจักรพรรดิ
นางหัวเราะขึ้นมา
ก็ดี อย่างไรก็ก้าวออกไปได้ก้าวแรกแล้ว
นางยืนรับลมหนาวอยู่ริมทะเลสาบ ขบคิดว่าก้าวต่อไปควรทำอย่างไร