กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 เรื่องรอยประทับ
รออยู่ครู่หนึ่ง ประตูตำหนักด้านในก็เปิดออก
ผู้ที่ออกมาคือกัวอวี้กูกู ยามนี้ฟ้าสางแล้ว ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นจากทิศตะวันออก ย้อมเมฆขอบฟ้าให้เป็นสีส้ม นกโผบินส่งเสียงร้อง ชวนให้รู้สึกถึงชีวิตชีวาเปี่ยมล้น
กัวอวี้กูกูยิ้มพลางยอบกายคำนับ กล่าวว่า “ไทเฮาทรงเชิญฮองเฮาและพระสนมทุกท่านเข้าเฝ้า!”
เนื่องจากต้องเข้าเฝ้าฮองเฮาและเหล่าพระสนมก่อน จิ่นหนิงกับเหล่าฮูหยินขุนนางจึงยังต้องรออยู่ด้านนอก
องค์หญิงผิงอันเข้าไปก่อนได้ ทว่าเมื่อนางเห็นจิ่นหนิงกำลังรออยู่ จึงอยู่เป็นเพื่อนนางด้านนอก
ฮองเฮานำเหล่าพระสนมเข้าไปด้านใน จิ่นหนิงคิดว่าตนคงต้องรออย่างน้อยครึ่งชั่วยาม คาดไม่ถึงว่าเพิ่งเข้าไปได้ไม่นาน ยังไม่ถึงครึ่งก้านธูป ฮองเฮาก็นำเหล่าพระสนมออกมาแล้ว