กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 292 เอ่ยถึงบุตร
มามาเฉียนงอหลังมือขึ้น เคาะหัวเกอหลิงด้วยข้อนิ้วดังโป๊ก “หูข้าฝาด สายตาพร่ามัว แต่มือยังไม่พิการ จะสั่งสอนสาวน้อยอย่างเจ้ายังพอไหว”
เกอหลิงแลบลิ้น ก่อนหันกลับมาเกี่ยวแขนนางไว้ “ผิดแล้ว ๆ ข้าขอขมา ขออภัย ท่านลงโทษข้าเถิด หากเคาะหัวข้าแล้วสบายใจก็เคาะอีกสักสองสามที!”
มามาเฉียนตีนางเบา ๆ พลางหัวเราะด่า “ไปให้พ้นเถิด แม่หนู เจ้ายังไม่ไปชงชาปรนนิบัติอีกหรือ จะปล่อยให้แม่ทัพใหญ่ของเจ้ากระหายน้ำ ขณะพูดคุยกับคุณหนูหรือ?”
“ขอรับ รับคำสั่ง!” เกอหลิงยืนตรงอย่างซุกซน แล้วหัวเราะเดินจากไป