กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280 ชาตินี้ไม่เสียเปล่า
จิ่นหนิงเดินไปข้างหน้า “ข้าจำไม่ได้แล้วว่าเมื่อครู่พูดอะไรไป”
“ลองคิดดูสิ!” เขาไล่ตามมา มือยังคงกุมมือนางไว้
จิ่นหนิงไม่สะบัดมือออก กลับกุมมือเขาไว้เช่นกัน ทั้งสองเดินไปยังศาลาอย่างเงียบ ๆ
ลมค่อย ๆ แรงขึ้น ไอปราณเย็นของต้นฤดูหนาวเริ่มแผ่เข้ามาอย่างชัดเจน
ทว่าทิวทัศน์งดงามนัก ทั่วทั้งสวนแต้มประกายสีทอง อาทิตย์ส่องสว่างสดใสราวกับโปร่งใส
ทั้งสองนั่งลง จิ่นหนิงเงยหน้ามองเขา “เหตุใดพวกเราจึงมาถึงขั้นแต่งงานกันได้เล่า?”
เมื่อลองหวนคิดดูแล้ว เรื่องนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ
ชีวิตของนางเดิมทีก็พังทลายไปแล้ว
นางไม่กล้าเชื่อเลยว่าสวรรค์จะเมตตานางถึงเพียงนี้