กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 เจตนารมณ์จักรพรรดิยากคาดเดา
ไทเฮาหลงตรัสเสียงกร้าวว่า “พาลโกรธคนนี้ พาลโกรธคนนั้น เอาแต่คิดหาทางผลักความรับผิดชอบ นี่คืออารมณ์ของเด็กน้อย หากเขาไม่พอใจ ก็ควรโต้แย้งกับข้าด้วยเหตุผล แล้วนำหลักฐานที่ทำให้ข้าเชื่อด้วยใจจริงออกมา ความเห็นเรื่องการปกครองแผ่นดินและนโยบายต่อต้านภัยภายนอกกับระงับความวุ่นวายภายในแผ่นดิน นั่นต่างหากคือโทสะของจักรพรรดิ มิใช่เอ่ยวาจาไร้น้ำหนักอย่างคนวางท่าคุณธรรมกับข้า ว่าประชาราษฎร์ก่นด่า หรือแคว้นเล็กรอบด้านหัวเราะเยาะ”
“อย่ากริ้วเลยเพคะ ฝ่าบาทเพียงชั่วขณะยังคิดไม่ตกมิใช่หรือ หากพระองค์มิได้ล่วงรู้เรื่องบางอย่างมาก่อน ก็คงไม่ส่งเฉินจิ่นหนิงไปกำจัดอ๋องตงเจ๋อก่อน ฝ่าบาทหาได้มีญาณหยั่งรู้ล่วงหน้า จะตำหนิเขาได้อย่างไรเพคะ?”