กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ไม่อาจเป็นหลี่เหลียงเซิ่ง
เขามองนางเช่นนั้น ก่อนเดินทางไปตงเจ๋อ เขาเคยบอกนางว่า เมื่อกลับมาแล้วจะแต่งนาง
ทว่าในเวลานั้น แววตาของเขายังไม่มีความรักลึกซึ้งจนแทบเจ็บปวดเช่นนี้
“จิ่นหนิง ชาตินี้ข้าจะใช้พละกำลังทั้งหมดปกป้องเจ้า จะไม่ยอมให้ผู้ใดทำร้ายเจ้าแม้แต่น้อย ส่วนคนที่เคยทำร้ายเจ้า ข้าจะไม่ปล่อยไปสักคน” นิ้วของเขาลูบผ่านแก้มนาง ปลายนิ้วยังมีกลิ่นคาวเลือดหลงเหลืออยู่
เสียงของเขาเปล่งออกมาจากไรฟัน หนักแน่นยิ่งนัก
หลังศึกที่คลังศาสตราตงเจ๋อ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาประสบพบเจอสิ่งใด หรือได้เห็นอะไร ความเจ็บปวดที่แทบซึมลึกถึงกระดูกเช่นนั้นทรมานเขาทุกวัน บีบให้เขาต้องอดทนมีชีวิตอยู่ เพื่อกลับมาปกป้องคนผู้หนึ่ง