กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 เขามาแล้ว
“จิ่นหนิง!” เสียงของท่านกั๋วกงแหบพร่าจนแทบเปล่งออกมาไม่ได้ เขารวบรวมสติสุดกำลังแล้วยื่นมือออกไป หมายจะแตะใบหน้าของจิ่นหนิง ทว่าจิ่นหนิงหลบโดยไม่รู้ตัว พลางส่ายหน้าไม่หยุด
เขาถอนหายใจยาว มองจิ่นหนิงด้วยความเจ็บปวดระคนสิ้นหวัง
“ท่านกั๋วกง อย่าพูด!” ลุงชูซานสังหารคนผู้หนึ่งแล้วหันกลับมา ปลอบด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดว่า “ไม่เป็นไรหรอก”
ริมฝีปากของเขาสั่นระริกเช่นเดียวกับจิ่นหนิง ทว่ากลับสู้รบอย่างบ้าคลั่งด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
จิ่นหนิงทรุดนั่งลงกับพื้น มองเลือดของเขาที่ยังคงไหลทะลัก นางกดแผลไว้แน่น ไม่กล้าดึงกระบี่ออก รู้สึกถึงเลือดสดของเขาที่เอ่อทะลักผ่านง่ามนิ้ว