กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 ศึกหนักครั้งนี้
จิ่นหนิงเห็นว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาหาที่หลบฝน เพราะยิ่งเดินไปได้ไกลเท่าไรก็ยิ่งดี อีกทั้งบริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีที่หลบฝน นางจึงกล่าวว่า “พวกเราเดินต่อไปอีกหนึ่งชั่วยามแล้วค่อยหาที่หลบฝน”
แม้หัวหน้าหมู่บ้านจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ แต่ถึงอย่างไรก็ชรามากแล้ว ตลอดเส้นทางต้องเดินฝ่าค่ำคืนและฝนกระหน่ำจนหมดเรี่ยวแรง เมื่อได้ยินคำพูดของจิ่นหนิง เขาก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง “ตอนนี้ก็ไม่ได้หยุดเดินเสียหน่อย แค่พักสักครู่เท่านั้น เจ้ายังหนุ่มสาว เดินไหว แต่ในหมู่บ้านมีผู้เฒ่าอายุเกินร้อยปีอยู่ตั้งกี่คน? เจ้าเห็นอกเห็นใจพวกเขาบ้างไม่ได้หรือ? แม้ฝีมือสูงส่งก็ต้องมีคุณธรรมของผู้ฝึกยุทธ์ด้วย”