กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 มองออกแล้ว
จิ่นหนิงมองท้องฟ้าไร้เมฆสุดลูกหูลูกตาแล้วพยักหน้า “ใช่”
“แต่วันนี้กลับร้อนกว่าเมื่อวานเสียอีก ทั้งยังไม่มีเมฆสักก้อน วันนี้จะมีฝนตกได้อย่างไร?”
“รอจนถึงกลางคืนเถิด” จิ่นหนิงปลอบเสียงเบา
นางนึกถึงบันทึกเกี่ยวกับพายุฝนกระหน่ำและพายุหมุนครั้งนี้ในชาติก่อน
“เดิมทีท้องฟ้าไร้เมฆ แจ่มใสปลอดโปร่ง กลางวันมีลมกรรโชกแรง พอค่ำคลื่นสีดำก็รวมตัวกัน บุกถาโถมด้วยอานุภาพประหนึ่งจะล้างโลก บ้านเรือนพังพินาศ ประตูหน้าต่างแตกกระจาย กระเบื้องปลิวว่อน หลังคาและตัวเรือนพังทลาย คลื่นซัดหินยักษ์ กลืนถอนต้นไม้สูงใหญ่ น้ำทะลักย้อนเข้าฝั่ง ทรงพลังดุจหักไม้ไผ่…”